Związek Reński był jednym z XIX-wiecznych tworów politycznych, które powołał do istnienia Napoleon I, cesarz Francuzów. Choć sama Konfederacja Reńska, jak historycy nazywają również ten konglomerat, oficjalnie istniała tylko kilka lat, podjęte przez Napoleona decyzje wpłynęły w znaczący sposób na historię Niemiec, a także na układ sił, w jaki Stary Kontynent był uwikłany do końca tego stulecia.
Nowe zasady
I Rzesza Niemiecka, istniejąca i rozwijająca się jako Święte Cesarstwo Rzymskie od 962 roku, już od wczesnego średniowiecza podlegała procesowi rozdrobnienia feudalnego, dzieląc się na coraz mniejsze jednostki terytorialne, posiadające własnych władców. W początkach XIX wieku owych państewek było niemal 300, choć pozostawały politycznie poddane monarchom habsburskim. Decyzja Napoleona o przemianowaniu I Rzeszy na konglomerat państw, pozostających pod protektoratem Francji szybko i nieodwołalnie zakończyło historię Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a jego ostatnia głowa, cesarz Franciszek II, został zmuszony do pozostania przy tytule cesarza Austrii, która wchodziła dotąd w skład Świętego Cesarstwa – rolę tę pełnił jako Franciszek I. Bezpośrednią motywacją do tego politycznego kroku było zaś zwycięstwo Napoleona w bitwie pod Austerlitz, w której pokonał on siły austriacko-rosyjskie.
Dlaczego Związek Reński?
Wybór nazwy dla utworzonej w 1806 roku konfederacji można tłumaczyć na wiele sposobów. Część historyków podkreśla, że była ona analogiczna wobec Ligi Reńskiej, jaką w XVII wieku utworzył na części zachodnich ziem niemieckich król francuski Ludwik XIV. Napoleon w pewnym sensie podjął więc taktykę, jaką Francja przyjęła w stosunkach z Rzeszą. Oczywiście pominięcie w nazewnictwie konglomeratu członu nawiązującego do nazwy Niemiec czy też traktowanego przez Niemców ambicjonalnie Cesarstwa Rzymskiego, było zapewne po części także próbą zgnębienia ujarzmionych nieprzyjaciół. Nie można zresztą też powiedzieć, że wybór odniesienia do Renu był nieuzasadniony – wówczas rzeka ta przepływała przez obszary licznych państewek niemieckich, pozostając swoistym spoiwem rozdrobnionej Starej Rzeszy.
Kresem istnienia Związku Reńskiego był 1813 rok, kiedy to państewka konfederacji zaczęły przystępować do koalicji antyfrancuskiej. Upadek napoleońskiego tworu przypieczętowała ostatecznie sromotna klęska cesarza w bitwie pod Lipskiem, w październiku tego roku. 4 listopada Związek Reński oficjalnie przestał istnieć, a jego pokongresowym następcą był Związek Niemiecki, pozostający pod zwierzchnictwem cesarza Austrii.
20 kwietnia 1924 roku hr. Władysław Zamoyski przekazał Polakom posiadany majątek. Utworzył Zakłady Kórnickie, obejmujące zamek w Kórniku, księgozbiory Biblioteki Kórnickiej, a także Morskie Oko, część Tatr oraz majątek w Zakopanem. 
Dzień 18. kwietnia jest Międzynarodowym Dniem Ochrony Zabytków od 1983 roku. Na całym świecie odbywają się imprezy kulturalne i prezentowane są obiekty o najważniejszym dla całej ludzkości znaczeniu. Wyróżnienie zostają ludzie, którzy swoją działalnością przyczyniają się do upowszechnienia wiedzy historycznej.
Rok 966 roku przyjmuje się jako datę chrztu Mieszka I. Taką datę podają źródła historyczne.
Historia ludzi dzieli się na epoki, które mają swoje nazwy i cechy charakterystyczne. Wśród epok wyróżnia się antyk, średniowiecze, odrodzenie, czyli renesans, barok i inne. Renesans miał miejsce a przełomie XVI i XVII. Nazwa renesans pochodzi od działań twórców renesansu, którzy wzorowali się na antycznej sztuce i kulturze. Renesans wprowadził postęp postępu naukowo-techniczny, indywidualizm, hedonizm, humanizm, zainteresowanie antykiem.
Każda wojna niesie ze sobą krzywdę, żal i smutek. Wszystko to pojawia się w wyniku bitew, potyczek i innych działań wojennych, które niosą śmierć i zniszczenie. Do dziś wszyscy znają i pamiętają najbardziej wyniszczające bitwy wielkich wojen. Od wieków pamiętamy o wielkich bitwach. Jest to o tyle istotne, że w trakcie ostatnich 55 stuleci na świecie wybuchały trzy wojny rocznie.
Historia zawsze przypomina nam o wybitnych czy sławnych postaciach i porównuje do obecnie żyjących. Wiele z tych postaci to kobiety, które osiągnęły bardzo wiele w swoich czasach.
Wszyscy wiedzą kim był Napoleon, jak wyglądał jaki wkład miał w roszczenia niepodległościowe Polski i innych krajów Europy. Jednakże już niewielu wie w jaki sposób dostał się tak wysoko w hierarchii Francji. Był nazywany potworem z Kostaryki, lecz w wieku 17 lat ukończył już francuską szkołę wojskową i został podporucznikiem w pułku artylerii. Z kolei generałem dywizji został w wieku zaledwie 27 lat.
Europa od zawsze była kontynentem silnie zróżnicowanym kulturowo. Państwa zachodnie bardzo różniły się od tych wschodnich, a północne od południowych. Wynikało to nie tylko ze zróżnicowanego klimatu, ale także z występowania innych plemion. Od wieków jednak mówiło się o potrzebie integracji europejskiej i za wzór stawiano Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. Najsilniej idea integracji objawiła się jednak w czasach powojennych, w latach czterdziestych i pięćdziesiątych ubiegłego wieku.